Dzień 1

Jestem na miejscu. Północna Somalia, sam nie wiem, gdzie dokładniej. Zacznijmy jednak od początku.

Wczoraj, zgodnie z planem, dotarłem do Nairobi. Czarnoskóry urzędnik, który wydawał mi wizę, przeraził się gdy powiedziałem, że lecę do Somalii. "Worse than Iraq" - wykrzyknął, po czym zaproponował, że jeśli będzie bardzo źle, mam wracać do Kenii.

Przemiły taksówkarz odwiózł mnie i kilka innych osób do hotelu Panafrica, gdzie miałem spędzić jedną noc. Tak też uczyniłem.

Dzisiaj, o 5.30 rano, zebraliśmy się przy hotelowej recepcji. Zagadnął mnie nairobiański boy hotelowy:

- Dokąd jedziesz? - zapytał.
- Do Somalii.
- Islamski kraj - przypomniał.
- Tak, czytałem.
- Skąd jesteś? - zainteresował się.
- Z Polski.
- To w Wielkiej Brytanii? - wypalił.
- Nie, to odzielny kraj.
- Gdzie to? Australia? Jaki kontynent? - dociekał.
- Europa. Obok Niemiec.
- Ach, obok Niemiec - zamilkł.

Przewieziono nas na niewielkie, podmiejskie lotnisko, skąd dziesięcioosobowy (licząć pilotów) samolot zabrał nas do Bosaso.

Gorąco. Cholernie gorąco. Trudno oddychać, żar wlewa się do płuc.

Z klimatyzowanego pomieszczenia, w którym czekaliśmy na dalszy transport, przewieziono nas do bazy. Na ulicach dzieci z karabinami; po drodze kilka punktów kontrolnych, samochody pełne uzbrojonych po zęby ludzi. I tak uważam, że moja podróż jest lamerska. Wszystko robią tutaj za mnie, a obóz strzeżony jest przez setkę strażników z karabinami. Mieszkam w obszernym, jednoosobowym namiocie, z którego dwóch Murzynów wymiotło mi dzisiaj pył. Żywię się obficie w luksusowaej jadalni z klimatyzacją.

Ciąg dalszy w najbliższym czasie; przepraszam za skrótowy opis i brak nieudolnego cynizmu, ale zasypiam.

(kierowca chyba celowo budował klimat wprowadzający mnie w świat Islamu; z tyłu samochód pełen strażników)